Feiten van de bijna doodervaring (2/2)

Waarom de bijna doodervaring zou bijzonder is (2)

Klinisch dood houdt in dat er een zogenaamde “flatline” hersengolf is, geen enkele meetbare activiteit van de hersenen. Deze flatline treedt ook altijd op nadat het hart enkele seconden tot maximaal 8 sec stil ligt.

Alleen in die toestand komt deze karakteristieke BDE voor. Niet tijdens droom, niet tijdens hallucinatie, niet tijdens psychedelische drugtrip. Tijdens dergelijke ervaringen is er ook geen flatline hersengolf.

Wetenschappelijk staat het vast dat er geen bewustzijn is tijdens een flatline. Critici die zouden zeggen dat er wel nog bewustzijn zou kunnen zijn in die toestand, zeggen immers automatisch dat het bewustzijn of de geest iets anders is dan onze hersenen. Daarom is daar geen discussie over mogelijk. Er wordt trouwens nooit een flatline gezien tijdens coma, bewusteloosheid, slaap, drugervaring… alleen bij klinische dood.

Men zou immers beweren dat er bewustzijn mogelijk is zonder functioneren van onze hersenen. Dit is een onoverkomelijke paradox.

Daarom zoeken veel sceptici hun heil bij de korte tijd tussen bewustzijn en flatline. Tijdens deze zeer korte periode zou een ervaring kunnen voorkomen. Men moet dan wel ook zeer veel ervaren op deze zeer korte tijd om het langs die ontsnappingsweg weg te kunnen houden van metafysische, spirituele of paranormale verklaringen.

In geval de bijna doodervaring zich tijdens de overgang van hersenactiviteit naar flatline zou voordoen, zou alles verklaard kunnen worden zonder de paradox die optreedt voor iedere bewering dat het zich zou kunnen voordoen tijdens een flatline. Althans, zo lijkt het.

Maar ook de alternatieve verklaring dat de BDE zou kunnen geproduceerd worden tussen bewustzijn en flatline, stort onherroepelijk neer bij sommige getuigenissen van wat men zag tijdens men een flatline had.

Velen rapporteren immers een uittreding die correcte waarnemingen beschrijft van dingen die men onmogelijk kon weten als men niet bewust was zijn tijdens de flatline. Vele beschrijven immers hoe ze bepaalde zaken van buiten hun lichaam zagen terwijl deze gebeurden TIJDENS FLATLINE omdat wat ze waarnamen zich immers afspeelde tijdens een flatline en niet tussen leven en klinische dood.

De BDE is dus zo bijzonder omdat zowel de verklaring dat deze tijdens een flatline zouden voorkomen, als tijdens de periode tussen bewustzijn en flatline, schaakmat stellen.

Zoals we hier uitlegden stelt de eerste verklaring simpelweg dat bewustzijn en hersenen afzonderlijke dingen zouden zijn,  welke voor de wetenschap een absolute paradox zijn

en

de tweede verklaring dat er bewustzijn kan voorkomen na de toestand tussen leven en klinische dood, wat net als de eerste zou impliceren dat geest buiten de hersenen een feit is.

Geen enkele wetenschappelijke verklaring geeft een sluitende verklaring die niet met zichzelf in strijd is. De BDE komt voor zonder hersenactiviteit.

Er zijn nog andere bijzondere implicaties van een BDE. Dit is er slechts één.

aura-oasis 

Contact 

Reacties graag via Forum

Feiten van de bijna doodervaring (1/2)

Waarom de bijna doodervaring zo bijzonder is (1)

Van alle paranormale ervaringen die we kunnen hebben is de BDE het meest indrukwekkend. Het is niet alleen overtuigend voor wie het meemaakt, het plaatst ook zeer ernstige vragen bij onze wetenschappelijke opvattingen over onze hersenen.

Onze hersenen zouden immers, naast het commandocentrum voor onze spieren en lichaamscoördinatie, ook de zetel zijn van ons bewustzijn.

Dat iemand die bewusteloos is, niet kan nadenken staat zonder meer vast. Ook voor coma wordt dit algemeen aangenomen, al zijn er wel mensen die alles horen en voelen. Bewusteloos of coma, we mogen niet vergeten dat onze hersenen nog activiteit vertonen. Dromen zijn mogelijk. Als we ons een droom herinneren zit daar geen vaste lijn in met andere dromen of dromen van andere dromers. Niemand droomt iets gelijkaardigs en het volgt geen bepaald patroon.

We kunnen iedere droom echter perfect detecteren via een medisch toestel dat de hersenactiviteit optekent en dat men zelfs heel veel gebruikt bij slaaponderzoek. Ook kan je zien dat in de periodes tussen de dromen de hersenactiviteit niet vlak is. Er is geen flatline. Dit geldt uiteraard ook voor hallucinaties die vaak totaal bizar zijn en vaak botsen met wat mogelijk is in onze wereld zoals we die kennen. Ze missen iedere vergelijking met iets dat in het gewone leven als realistisch geldt. Net als bij dromen is ook geen enkele hallucinatie vergelijkbaar met die van een ander. Nadat iemand zijn hallucinatie voorbij is, weet hij vaak met zekerheid dat wat hij waarnam iedere logica mist en dat het simpelweg niet klopt.

In een droom weten we bij het wakker worden ook dat het slechts een droom was.

Bij mensen die klinisch dood zijn geweest herinneren er zich velen een grensoverschrijdende ervaring zoals we die kennen als de bijna doodervaring. Behalve het feit dat de ervaringen zo algemeen gelijklopend zijn komen zij niet voor tijdens hersenactiviteit zoals die gemeten kan worden.

Klinisch dood houdt in dat er een zogenaamde “flatline” hersengolf is, geen enkele meetbare activiteit van de hersenen. Deze flatline treedt ook altijd op nadat het hart enkele seconden tot maximaal 8 sec stil ligt.

Alleen in die toestand komt deze karakteristieke BDE voor. Niet tijdens droom, niet tijdens hallucinatie, niet tijdens psychedelische drugtrip. Tijdens dergelijke ervaringen is er ook geen flatline hersengolf.

Wordt vervolgd.

aura-oasis

Contact

Reacties graag via Forum

Bijzonderheid van de BDE

Waarom de bijna doodervaring zo exclusief is.

Van alle paranormale ervaringen die we kunnen hebben is de BDE het meest indrukwekkend. Het is niet alleen overtuigend voor wie het meemaakt, het plaatst ook zeer ernstige vragen bij onze wetenschappelijke opvattingen over onze hersenen. Reeds vele artikels heb ik gemaakt over de BDE. Elk met aparte eigenschappen van de BDE. Ik ken tevens ook heel wat mensen die er zelf een hadden meegemaakt. 

Onze hersenen zouden naast het commandocentrum voor onze spieren en lichaamscoördinatie, ook de zetel zijn van ons bewustzijn. 

Dat iemand die bewusteloos is, niet kan nadenken staat zonder meer vast. Ook voor coma wordt dit algemeen aangenomen al zijn er wel mensen die alles horen en voelen. Bewusteloos of coma, we mogen niet vergeten dat onze hersenen nog activiteit vertonen. Dromen zijn mogelijk. Als we ons een droom herinneren zit daar geen vaste lijn in met andere dromen of dromen van andere dromers. Niemand droomt iets gelijkaardigs en het volgt geen bepaald patroon. 

We kunnen iedere droom echter perfect detecteren via een medisch toestel dat de hersenactiviteit optekent en dat men zelfs heel veel gebruikt bij slaaponderzoek. Ook kan je zien dat in de periodes tussen de dromen de hersenactiviteit niet vlak is. Er is geen flatline. Dit geldt uiteraard ook voor hallucinaties die vaak totaal bizar zijn en vaak botsen met wat mogelijk is in onze wereld zoals we die kennen. Ze missen iedere vergelijking met iets dat in het gewone leven als realistisch geldt. Net als bij dromen is ook geen enkele hallucinatie vergelijkbaar met die van een ander. Nadat iemand zijn hallucinatie voorbij is, weet hij vaak met zekerheid dat wat hij waarnam iedere logica mist en dat het simpelweg niet klopt.

In een droom weten we bij het wakker worden ook dat het slechts een droom was. 

Bij mensen die klinisch dood zijn geweest herinneren er zich velen een grensoverschrijdende ervaring zoals we die kennen als de bijna doodervaring. Behalve het feit dat de ervaringen zo algemeen gelijklopend zijn komen zij niet voor tijdens hersenactiviteit zoals die gemeten kan worden. 

Klinisch dood houdt in dat er een zogenaamde “flatline” hersengolf is, geen enkele meetbare activiteit van de hersenen. Deze flatline treedt ook altijd op nadat het hart enkele seconden tot maximaal 8 sec stil ligt.

Alleen in die toestand komt deze karakteristieke BDE voor. Niet tijdens droom, niet tijdens hallucinatie, niet tijdens psychedelische drugtrip. Tijdens dergelijke ervaringen is er ook geen flatline hersengolf. 

Wetenschappelijk staat het vast dat er geen bewustzijn is tijdens een flatline. Critici die zouden zeggen dat er wel nog bewustzijn zou kunnen zijn in die toestand, zeggen immers automatisch dat het bewustzijn of de geest iets anders is dan onze hersenen. Daarom is daar geen discussie over mogelijk. Er wordt trouwens nooit een flatline gezien tijdens coma, bewusteloosheid, slaap, drugervaring… alleen bij klinische dood.

Men zou immers beweren dat er bewustzijn mogelijk is zonder functioneren van onze hersenen. Dit is een onoverkomelijke paradox. 

Daarom zoeken veel sceptici hun heil bij de korte tijd tussen bewustzijn en flatline. Tijdens deze zeer korte periode zou een ervaring kunnen voorkomen. Men moet dan wel ook zeer veel ervaren op deze zeer korte tijd om het langs die ontsnappingsweg weg te kunnen houden van metafysische, spirituele of paranormale verklaringen. 

In geval de bijna doodervaring zich tijdens de overgang van hersenactiviteit naar flatline zou voordoen, zou alles verklaard kunnen worden zonder de paradox die optreedt voor iedere bewering dat het zich zou kunnen voordoen tijdens een flatline. Althans, zo lijkt het. 

Maar ook de alternatieve verklaring dat de BDE zou kunnen geproduceerd worden tussen bewustzijn en flatline, stort onherroepelijk neer bij sommige getuigenissen van wat men zag tijdens men een flatline had.

Velen rapporteren immers een uittreding die correcte waarnemingen beschrijft van dingen die men onmogelijk kon weten als men niet bewust was zijn tijdens de flatline. Vele beschrijven immers hoe ze bepaalde zaken van buiten hun lichaam zagen terwijl deze gebeurden TIJDENS FLATLINE omdat wat ze waarnamen zich immers afspeelde tijdens een flatline en niet tussen leven en klinische dood. 

De BDE is dus zo bijzonder omdat zowel de verklaring dat deze tijdens een flatline zouden voorkomen, als tijdens de periode tussen bewustzijn en flatline, schaakmat stellen.

Via onze vereniging heb ik meermaals voordrachten laten geven over BDE. Zowel door personen die het ervoeren als door mensen die het professioneel bestudeerden. 

Geen enkele destijdse publicatie die ik maakte voor ons tijdschrift, geen enkele voordracht voor onze vzw benadrukte zo krachtig het paradoxaal probleem bij de BDE en een wetenschappelijke verklaring.  

Zoals we hier uitlegden stelt

• de eerste verklaring simpelweg dat bewustzijn en hersenen afzonderlijke dingen zouden zijn,  welke voor de wetenschap een absolute paradox zijn 

en

• de tweede verklaring dat er bewustzijn kan voorkomen na de toestand tussen leven en klinische dood, wat net als de eerste zou impliceren dat geest buiten de hersenen een feit is.

Geen enkele wetenschappelijke verklaring geeft een sluitende verklaring die niet met zichzelf in strijd is. De BDE komt voor zonder hersenactiviteit.

Er zijn nog andere bijzondere implicaties van een BDE. Dit is er slechts één van de vele die ik reeds beschreef.

aura-oasis  

Contact

Soorten uittredingen

Algemene informatie omtrent uittreden.

Astrale projectie

Bewust uittreden is niet zo gemakkelijk te leren. Sommigen lijken het te kunnen, anderen gewoonweg niet. Het kan meestal door begeleide training wel aangeleerd worden via het Monroe-Institute en via The Lucidity Center. 

Ik moet er ook op wijzen dat er een verschil is tussen 2 soorten uittredingen. De meeste die bewust, door training uittreden hebben niet 100% dezelfde ervaring daar ze niet echt volledig los zijn van hun lichaam. Ze zitten dus tussen de twee. Hun ervaring is ook niet zo "echt". Sommige waarnemingen kloppen niet exact met wat ze waarnemen. Dit komt doordat de uittreding nog vermengd is met de voorstelling. Ik noem dit de Astrale Projectie.

De echte etherische uittreding

De tweede soort, de enige echte, komt bijna alleen voor bij ongevallen en bijna doodervaringen. Enkele personen bleken dit echter te kunnen. Ik noem het de Etherische uittreding. Bij deze uittreding heeft men niet eens het gevoel dat men is uitgetreden. Men merkt het maar doordat enkele dingen niet helemaal normaal meer lijken. Toch heeft men het niet snel door. Bijvoorbeeld, je spreekt tot iemand en hij antwoord niet. In feite heeft hij je niet gehoord noch gezien. Voor jezelf sta je er echter wel geheel echt en life bij! Dat is ook de reden waarom vele aardgebonden entiteiten niet kunnen aannemen dat ze dood zijn. Ze ervaren wel enkele dingen die ze niet begrijpen. In beide gevallen kan men zichzelf zien liggen, doch het is niet noodzakelijk. De ervaring van Richie (de best beschrevene ooit) die door longontsteking tijdens zijn militaire dienst "overleed", vult een gans boek, dat ook uitgegeven is. Richie ontdekte zijn lichaam maar een tijd nadien.

De film Ghost geeft een perfect beeld van hoe het is om uitgetreden te zijn. In de film merk je ook dat de hoofdrolspeler zichzelf maar ziet liggen als hij terugkeert na een jacht op zijn moordenaar. De hele film geeft een uitstekend beeld over mediums, uittredingen, andere astrale aardgebonden wezens, geestfenomenen en demonische figuren. Voor mij staat bijna vast, dat de man die het script maakte dan ook zeer goed geïnspireerd was, of zeer goed op de hoogte was. 

Voorvallen die men heeft waargenomen tijdens zulk een echte uittreding kloppen perfect met de realiteit. Voor het moment is dit ook het krachtigste bewijs voor Bijna doodervaringen. Men beschrijft bijvoorbeeld een heel speciaal instrument dat een chirurg gebruikt heeft tot in details. Men ziet dingen buiten die kloppen en die niemand wist. In de BDE is het de eerste fase, daarna heeft men het gevoel plots te reizen doorheen een duisternis (tunnel) naar een lichtpunt. De rest ken je wel. Niet iedereen beleeft alle fases van een BDE. Het ligt eraan wanneer de ervaring plaatsheeft, hoe lang je al "dood" bent, in hoeverre je al los bent van je lichaam enz... De uittredingen die Monroe persoonlijk beleefde zijn van deze etherische soort (alsook Muldoon en andere) Degene die daarna in zijn boeken beschreven worden, die hij deed met proefpersonen zijn zo goed als allemaal van de astrale soort.

aura-oasis  

Contact

Uittreden

Even was ik geest.
Bij een ongeval hoorde ik eerst een zeer irritant bijengezoem in mijn hoofd. Dat was erg luid tot het ineens ophield, ik wist toen nog niet waardoor. Het verhaal heb ik al eens diepgaand uitgeschreven en je vind het hier.

Maar ik herhaal het even kort in de grove lijnen:
Na het gezoem, volgde in de persoon die de hulpdiensten ging bellen. Als hij net de telefoon neer legde hoorde ik de 100 al waardoor ik dacht "dat kan toch niet zo snel?" en stelde me te kijken vooraan aan de straat en idd, daar kwamen ze net door de bocht gereden. Bij het uitstappen liepen ze me bijna omver en moest ik opzij springen.
Ik weet dat ik nog gekleed was tijdens de uittreding maar besefte dat alles wel heel snel ging. Zo snel als de gedachte stond ik bijv. aan de straat. Bij velen gaat het zo en men hoeft zelfs niet altijd in bewusteloze toestand te zijn.

Zo heb ik een verhaal dat ooit in het vroegere forum gepost is, waarbij iemand met een hartaanval die naar haar werk reed, plots in de passagierszetel naar zichzelf keek die haar tot aan het werk reed waar ze gevonden werd. Zelf plopte ze daar op dat moment terug in haar lichaam. Iemand had haar gered via haar eigen lichaam want anders zou het te laat geweest zijn.

Ik heb ook een verhaal van iemand die aan het fietsten was en die zichzelf ineens vanuit de hoogte zag.

Ook lees je dat veel bij bijna doodervaringen. Het is vaak een der eerste elementen.

Een tweede categorie uittredingen vinden we best omschreven bij Robert Monroe. Dit zijn spontane uittredingen die hij leerde oefenen. Dat is natuurlijk het ideaal maar niet iedereen kon het leren zoals hij dacht. Hiervoor moest hij met zijn workshops overstappen naar astrale projecties. Verkennen door je voor te stellen dat je ergens bent en er lucide kan waarnemen. Dat is niet hetzelfde. Iedere nacht hebben we trouwens ook zoiets, dromen. Zo zijn vooral visionaire dromen die zelfs in de tijd vooropgelopen hebben. Dit doet nadenken omtrent de aard van onze werkelijkheid. Tijd en ruimte is iets dat vanuit het nu verbonden is. Velen hebben de methode van Monroe proberen oefenen maar weinig slaagden. Degene die slaagden waren nog het meest die, die in ontspannen toestand gewoon vroegen hun uit hun lichaam te trekken. De echte uittreding, de aardse dus, komt vaak alleen voor bij bijna doodervaringen. Eigenlijk ben je op dat moment een spook. Toch zijn er ook mensen die niet geheel vast in hun lichaam zitten. Ze zitten er slechts losjes in en hun bewustzijn is deels fysiek, deels astraal. Hierdoor kunnen ze anderen waarnemen of kunnen ze stemmen horen van aanwezige entiteiten. Deze beseffen dat ze met deze persoon kunnen communiceren en binden er zich vaak aan omdat die een lichaam heeft.

Zo bieden uittredingen de sleutel tot het in elkaar vallen van veel verschillend geachte paranormale fenomenen, zoals bijna doodervaringen, spookervaringen, aardgebonden entiteiten en andere.

Aura-Oasis
www.aura-oasis.be