Bewustzijn of realiteit

Is onze wereld wel echt of enkel een ervaring?  

We ervaren een massieve realiteit die onze fysieke wereld is. In een droom ervaren we dat ook zo. Als we ons in een droom ernstig afvragen of het wel echt is (ik deed dat al meermaals), dan leidt de conclusie altijd tot "natuurlijk". Tot je wakker wordt bijv.

Als "we ervaren een harde realiteit" = "geen illusie" een juiste opvatting zou zijn, dan heb je gelijk. Maar ik zie niets waaruit we die conclusie kunnen trekken.

Meer nog, ze is bijna zeker een bewustzijnstoestand. Dat bewijst de kwantummechanica ons. Materie bestaat immers niet als zodanig zolang het niet door een bewustzijn waargenomen wordt. Dit moet je daar ZEER LETTERLIJK nemen en da's natuurlijk het fantastische ervan (Wie niet geschokt is door de kwantumtheorie heeft er niets van begrepen (Niels Bohr). (Einstein was het er niet mee eens en stelde een experiment voor dat pas vele jaren later kon uitgevoerd worden. Einstein had ongelijk)

Dat wil niet zeggen dat je door een muur kan lopen, want je neemt de muur waar. Eens waargenomen is het een voltooide realiteit. Daarvóór is de muur slechts een reeks voorbijreizende golven die zich nog niet hebben gematerialiseerd.

Hoewel de kwantumtheorie in veel middens niet correct wordt begrepen, of men beschrijft er onterecht magisch realistische eigenschappen aan toe om fenomenen mee te verklaren, is wat ik zonet schreef is wel correct en niet zweverig. Ik zal dus niet beweren dat je door de muur kan lopen als je gelooft dat die er niet is. (tenzij je zelf niet geheel gematerialiseerd zou zijn)

Als we echter zouden waargenomen hebben (net zoals vereist is voor het bestaan van materie), dat deze wereld bewustzijn is, dan zou dit onze wereld een totaal ander aanschijn geven en zouden we gemakkelijker de krachten van ons bewustzijn begrijpen en kunnen gebruiken.

In een lucide droom weet je bijv. ook dat je droomt doordat je tot die conclusie kwam. Je kan de realiteit dan in de droom plastisch vervormen, als je maar niet TE fantastisch wil veranderen, want dan draai je je ontdekking terug en droom je weer gewoon. Een lucide droom is een boeiende ervaring die ik zelf al enkele malen mocht beleven om plastisch met de realiteit te kunnen spelen. Kort weliswaar, maar toch een zeer fantastische ervaring die stof tot nadenken geeft.

Er zijn veel vreemde zaken in deze wereld die we nu afwijzen omdat we ze niet kunnen begrijpen. Zo is de tweelingsbroer die door de ruimte reist aan hoge lichtsnelheid, minder verouderd bij terugkomst dan zijn broer die hier bleef. (juist en bewezen)
 
Indien onze realiteit een geestelijke beleving is en dat is ook bewezen, dan zou dit ook bewijzen dat de dood niet bestaat. 

aura-oasis  
Contact 
Reacties graag via Forum

Non-localiteit in onze werkelijkheid.

Verduidelijking van non-localiteit

Volgt op vorig artikel.
Voor ons is onze werkelijkheid natuurlijk fysiek. In werkelijkheid is het echter slechts de manier waarop de werkelijkheid zich aan ons voordoet.

In geval van het deeltje dat miljarden lichtjaren afgescheiden is van zijn antideeltje, betekent dit dat dit één is en dat daar geen afstand en tijd voor geldt.
Het lijkt afgescheiden door de ruimte en tijd die wij waarnemen en die gecreëerd worden door het deeltje.

Eigenlijk is alles een golf. Die heeft een positief gedeelte en een negatief gedeelte. Een golf zonder negatief gedeelte bestaat niet want die heeft geen energie. Die golf beweegt zich echter door de ether en de positieve golf is in tijd afgescheiden van de negatieve.

Waar de golf geproduceerd wordt, bijv. in een stroomgenerator (turbine) is er natuurlijk geen positief elektromagnetisch veld zonder negatief. Zo vind je ook nergens een magneet met enkel een noordpool. Die bestaat niet. Zelfs als je een magneet doorbreekt blijf je telkens 2 polen behouden in elk stuk. Ook bij wisselende ladingen (polen) is er dus een illusie van wisseling van tijd terwijl eigenlijk gewoon de polariteit gedraaid wordt en beide golfdelen (+ en -) gelijktijdig bestaan. Om de energie te kunnen gebruiken moeten we een tweede draad gebruiken die de afscheiding in tijd van de folf gelijktijdig maakt. In geval van wisselstroom zal de golf van de ene draad 180° gedraaid zijn ten opzichte van de andere. Zo is er tegelijk een negatief als positief, ook in de wisselende omstandigheden. (ook de turbine draait 180° door de ronddraaiende beweging). Zo kan er steeds stroom blijven vloeien van positief naar negatief.

Als we de golf waarnemen zien we echter een golf die bestaat uit een positief gedeelte gevold in tijd door een negatieve waarde (de bekende golfvorm). Dit is dus ook enkel omdat we dat zo waarnemen. In werkelijkheid blijft positief gelijktijdig naar negatief vloeien. Anders zou er geen stroom zijn en dus geen elektriciteit.

Zo is ook onze werkelijkheid. De tijd en de ruimte die we waarnemen klopt niet met de werkelijke werkelijkheid. Eigenlijk is alles gelijktijdig maar probeer dat maar eens te begrijpen...

aura-oasis  
Contact 
Reacties graag via Forum

Non-localiteit

Waar tijd en ruimte-opvattingen ineenvallen

Niemand kan het zich voorstellen, maar elk deeltje heeft zijn antideeltje en dat gedraagt zich heel raar. Bij het produceren van zo'n deeltjes, zoals men nu kan, zal het ene deeltje een rechtse spin hebben en het andere dan een in omgekeerde richting. Ook verspreiden de deeltjes zich uit elkaar met de lichtsnelheid. Zo zijn er deeltjes of antideeltjes die aan het uiteinde van het ons waarneembare universum zijn.

Maar nu komt het: als je één deeltje beïnvloedt, bijv. door de baan die het volgt door een magnetisch veld af te buigen, doet het andere deeltje dat ook en terzelfdertijd.
Dit "terzelfdertijd" moet begrepen worden als direct en niet met de vertraging van onze hoogste snelheid: de lichtsnelheid. Als we anders een deeltje aan het uiteinde van het universum zouden willen beïnvloeden volgens de ons bekende aardse wetten van de fysica, zou ons dit een enorme energie kosten en zou de beïnvloeding miljarden jaren aan lichtsnelheid onderweg zijn.

Het is hallucinant te bedenken dat een antideeltje plots een bocht maakt aan het uiteinde van het ons waarneembare universum, omdat we het deeltje HIER afbuigen. Dit is tegen alle aardse fysieke regels in. Maar toch is het zo. Experimenten tonen aan dat dit klopt en wel met een "communicatieverbinding die sneller is dan de lichtsnelheid".
Afstand bestaat niet, al zitten daar miljarden lichtjaren afstand tussen volgens onze waarnemingen. Men noemt dit verschijnsel "non-localiteit".

Vrij vertaalt komt het erop neem dat alles zijn antilichaam heeft dat eigenlijk één ding is dat samenhangt en zich gedraagt alsof tijd en afstand niet bestaat. Dit is ook letterlijk zo. Zo valt onze opvatting over tijd en afstand dus meteen in duigen. Niet dat we die niet ervaren, maar omdat ze zo niet is.

Als je hierover mediteert en weet dat dit klopt zal je tot bepaalde onvermijdelijke conclusies komen ivm onze realiteit. Onze kosmos is niet zoals hij lijkt en tijd en ruimte zijn slechts producten van een door energie geproduceerd deeltje waaruit we allen bestaan.

Wetenschap erkent deze nonlocaliteit. Ze past ze echter niet toe in het denken en we blijven werken met wat we waarnemen van kosmos, tijd en ruimte.

Men noemt dit ook weleens "spookachtige werking op afstand". Maar eigenlijk komt het erop neer dat het deeltje en het antideeltje een gelijke zijn en geen tijd noch ruimtewetten volgen. 

We bewijzen hier dat tijd en afstand niet op zichzelf bestaan. 

Het artikel vervolgt hier

aura-oasis 

Contact

Parallelle universa en quantumtheorie

Wie niet geschokt is door de quantumtheorie 

heeft er niets van begrepen. 

Dit artikel richt zich meer tot iemand die een basiskennis heeft van de quantumtheorie en weet wat die ongeveer inhoudt. 

De quantumtheorie heeft zichzelf al meermaals bewezen. Er zijn natuurlijk nog aspecten ervan die nog niet volledig verklaard zijn zoals de noodzaak van parallelle universums.

Parallelle (alternatieve) universums, waar alle andere mogelijkheden van een aktie dus uitgevoerd worden in een ander kopie-universum, maar waar wij er maar één van beleven is in zekere zin observeerbaar door een klein experiment. Immers, volgens de quantumtheorie moeten alle mogelijkheden geprobeerd worden, waarbij er slechts één werkelijkheid wordt.
Film met hoge snelheidscamera's een onweer. Als je de film vertraagt bekijkt kan je de quantumtheorie zien. Er ontsteken verschillende proefbliksems waarbij er dan slechts één zich volledig realiseert. Hierdoor zie je de andere terugtrekken, want de ontlading gebeurt door de bliksem die inslaat. Je kan dit ook zien, want bij degenen die in aanvang een proefbliksems waren, wordt als het ware één in VET overschreven. Dit is de echte flash. 

Parallelle universa lijken niet logisch
Als je parallelle universa zoals tegenwoordig in deeltjesfysica wordt aangenomen doortrekt, dan is het inderdaad niet logisch. Alle mogelijkheden zouden dan ergens een werkelijkheid moeten zijn en zo zouden er dan miljarden werkelijkheden zijn.

Wat ik geloof is dat er proefwerkelijkheden zijn die zich niet verder realiseren, maar er wel een beslissing op baseren. In denk dus, dat net als bij het voorbeeld van de bliksem, de "mogelijkheden die zich als proef manifesteerden" zich terugtrekken en stoppen om de uiteindelijke werkelijkheid te realiseren en in te slaan. Hierbij lopen de andere werkelijkheden niet verder. Dat is al een stuk logischer en ook objectiever zoals bij het bliksemvoorbeeld.

Als je het voorbeeld van de bliksem heel simpel bekijkt, dan volgt de bliksem de weg van de minste weerstand.

De kans dat een bliksem de weg van de minste weerstand volgt is inderdaad veel hoger dan een moeilijkere inslag.
Zo werkt quantumtheorie eigenlijk. Je kan niet zeggen of niet berekenen waar iets zich bevindt, maar je kan met hoge precisie berekenen hoeveel kans er is om het op een bepaalde plaats te vinden.
Dat is hier ook zo bij de bliksem. Stel dat die 90% kans had om op de kerktoren in te slaan, dan zijn er nog andere mogelijkheden al is de kans klein dat hij de boom neemt die 300 meter verder staat. (er zijn factoren die de meest logische keuze van de bliksem anders doen verlopen)
Zo is het met het twee spleten experiment aangetoond. De deeltjes kunnen dus ook inslaan op plaatsen waar ze normaal niet zouden inslaan, al is de kans veel kleiner.

Meer vind je op Fysica

De relativiteitstheorie en de quantumtheorie hebben letterlijk ongelooflijke eigenschappen. Velen studeren het maar kunnen het zich toch niet echt voorstellen. Men leert er mee rekenen en werken en merkt dat het heel precies klopt, maar toch kan men eigenlijk niet geloven dat die tweelingsbroer die een vlucht met de raket neemt en terugkeert, jonger terugkeert dan zijn broer die hier op aarde jaren ouder is geworden. Zo hebben ze opeens een opmerkelijk verschil in ouderdom. Klinkt niet logisch. Toch is het zo. (het experiment met 4 atoomklokken, 2 op aarde en 2 in een vliegtuig dat om de aarde cirkelde bewees het exacte verschil dat je kon berekenen bij de wiskunde van de relativiteitstheorie)

De quantumtheorie is nog ongelooflijker voor wie ze echt begrijpt. Zo kan de beslissing om een mogelijkheid bij een keuze te kiezen tot het resultaat van die keuze waargenomen is, waarbij de mogelijkheid van de andere mogelijkheid vervalt. (het denkexperiment "de kat van Schrödinger") Dit is intussen bewezen in de proef van Aspect.

Het onvoorstelbaarste is dat ons bewustzijn LETTERLIJK de oorzaken die tot dit resultaat leiden, aanpast bij de oorzaken.  (terug in de tijd dus - volgens ons toch)

Daarom opperde Niels Bohr (ontdekker en kopman van de theorie) ook de uitspraak "Wie niet geschokt is door de quantumtheorie heeft er niets van begrepen" Filosofische fysica
Het confronteert ons dat onze realiteit en leefwereld heel wat anders is, dan we ervaren. Achter de schermen zit bewustzijn en geen big bang. (toch niet als verklaring, die big bang kan er wel geweest zijn)

De opvatting die velen delen over de aard van parallelle universa, als zou er een kopie van jezelf rondlopen in ieder ander universum, is dus vaak verkeerd begrepen en verkeerd uitgelegd. Zelfs door wetenschappers die het logisch ook niet geheel kunnen vatten maar wel experten zijn op basis van de wiskunde ervan.

Een heel goed en correct boek over beide theorieën is "De dansende Woe-Li meesters" van Gary Zukav. De laatste ontdekkingen die intussen bewezen en verduidelijkt zijn ontbreken er echter wel in, maar het legt het zeer goed uit op een begrijpelijke manier.

Let op, er zijn veel new age werken die de theorie verkeerd begrijpen of misbruiken voor andere gevolgtrekkingen.

aura-oasis 

Contact 

Reacties graag via Forum

Licht als oerbron

Danken we onze fysieke wereld aan licht?
De relativiteitstheorie zegt dat energie gelijk is aan massa x lichtsnelheid x lichtsnelheid. Die theorie was gebaseerd op het Michelson-Morley experiment dat aantoonde dat de lichtsnelheid altijd dezelfde is, in beweging of tegen de beweging in. Einstein trok de conclusie dat het dan ruimte en tijd was die moest krimpen.

In onze waarneming zien wij een tijdsverschil tussen de bron van het licht en waar deze aankomt. Maar als je in relativiteit rekent, is het licht eigenlijk overal DIRECT. Dus als je rekent alsof je zou meereizen met het licht.

Het is enkel de hoogst waarneembare snelheid die C is (c=297.000 km/sec). Dus als de bron van het licht stopt dan is het als medereiziger van het licht meteen gedaan om ineens overal te zijn. Je bent meteen uit. Alleen de waarnemer ziet dat licht nog tot minimaal 32 miljard lichtjaar ver. Licht kromt idd door de aantrekkingskracht, al is een lichtdeeltje, het foton, massaloos (in onze waarneming als het ergens vertraagt of in botsing komt zijn het deeltjes, anders golven).

Het foton is het enige deeltje dat geen massa heeft dus kan het eigenlijk niet afgebogen worden door de zwaartekracht. Het buigt toch af omdat de ruimtetijd zich kromt. (het oppervlak welk het als medium voor zijn verplaatsing gebruikt). Het foton is ook het enige deeltje dat geen anti-deeltje heeft. Stof om over na te denken dus. Het foton is in principe NIETS.

Ik bedenk ineens dat niet alleen subatomaire deeltjes niet alleen kunnen bestaan zonder connectie met hun partners (proton en elektron) maar het atoom zelf ook niet. Immers is er alleszins al een broodnodige combinatie nodig, warmtestraling. Bij het absolute nulpunt valt materie uit elkaar en verdwijnt eigenlijk. Dus eigenlijk wordt al wat bestaat door licht gevoed, van warmte. Licht is het wiskundig perfecte deeltje dat eigenlijk alomtegenwoordig is. Licht is eigenlijk geen deeltje, het wordt zo waargenomen doordat we de lichtsnelheid vertragen door waarneming (botsing met bijv. onze waarnemingsinstrumenten of ogen). Eigenlijk is het gewoon een trilling. Gezien wij die trilling alleen in het lichtspectrum zien en niet de te lage of te hoge, en gezien de te hoge samenpersingen van de golflengte zijn door het relativiteitseffect (snelheid en golflengte verkleint, de frequentie neemt hierdoor toe in onze waarneming) is alles eigenlijk één en hetzelfde, een trilling.

Er moet idd een eeuwige lichtbron zijn die alles mogelijk maakt. Wie die trilling (golf) veroorzaakt is niet duidelijk. Wel is het duidelijk dat als je materie met zijn anti-deeltje annihileert, het verdwijnt en er twee fotonen vrijkomen (licht). Materie is dus licht. Licht is een trilling die we vertraagd waarnemen maar eigenlijk geen tijd kent.

Hieraan verwant is het feit dat alle materie zijn antimaterie heeft. Alle materie bestaat bij het ontstaan uit een paar dat zich in tegengestelde richting van elkaar verwijderd. Gebeurt er iets met een van de twee, bijv. afbuiging, dan doet het andere dat ook. Verdwijnt het een door bijv. een kernexplosie dan moeten de antideeltjes dat ook doen, ongeacht hoeveel miljarden lichtjaren ze van elkaar verwijderd zijn (Theorema van Bell, bewezen door de proef van Aspect, nogmaals bewezen dat ze zelfs terugkerend in de tijd invloed uitoefenen door de proef van Wheeler)

Trilling zou het kosmisch bewustzijn kunnen zijn. Het creëert zowel tijd, ruimte, massa (materie dus) als energie. Trek het maar allemaal na Het klopt.
Zou er een reden zijn waarom we licht zien aan het eind van de tunnel?

Aura-Oasis www.aura-oasis.be